De meeste apps helpen je plannen. Dit is voor het moment daarna — als het plan er ligt en je het toch niet doet. Vier ingangen, één tik, en dan één vraag.
Beginnen is geen kwestie van willen. Het is een schakelaar die soms niet omgaat — en hoe belangrijker de taak, hoe zwaarder hij voelt. Dat is geen luiheid; het is het bekendste knelpunt bij ADHD, en het heeft niets met karakter te maken.
Wat het scherm doet: het vraagt je de taak te verkleinen tot de kleinste eerste handeling — "ik open alleen het document" — en geeft die aan je terug met twee minuten die zichtbaar leeglopen. Als de klok op nul staat, mag je stoppen. Dat is de afspraak.
De toestemming is niet aardig bedoeld; het is de helft van de techniek. De drempel daalt juist omdát je mag stoppen. Er staat nergens dat je waarschijnlijk doorgaat — dat zou een truc zijn, en een truc die je doorziet werkt één keer.
Wat half af is, blijft aan je trekken. Je hoofd houdt de draad vast van alles wat open staat, en dat kost aandacht die je nergens anders meer hebt. Een lijst met veertien open taken maakt dat erger, niet beter: elke regel is een herinnering aan iets dat je niet doet.
Wat het scherm doet: het toont je één ding. Nooit de lijst. En als je er eerder een volgende stap bij schreef, ligt die er al — dan is het halve werk gedaan voordat je begint.
Doorschuiven mag. Er komt geen "uitgesteld: 4×", geen kleur, geen opmerking. Loslaten mag ook, en dat heet nergens "gefaald".
Niet kunnen stoppen is het spiegelbeeld van niet kunnen beginnen: dezelfde schakelaar, andere kant. En "STOP NU" werkt niet — dat voelt als een ouder, en je doet het toch niet.
Wat het scherm doet: het vraagt waar je gebleven was, en bewaart dat. Eén zin. Want wat je tegenhoudt is meestal niet dat je wilt doorgaan — het is dat je weet dat je de draad kwijt bent als je nu weggaat.
Die zin krijg je terug op het moment dat je er weer aan begint. De app vraagt hem niet voor niets: hij is precies wat het loslaten mogelijk maakt.
Op het moment zelf bestaat de toekomst niet. Wat je over een half jaar wilt weegt dan niets tegen wat je nu wilt — en dat is geen gebrek aan wilskracht maar een bekend, gemeten verschil in hoe de toekomst voelt.
Wat het scherm doet: het laat je je eigen toekomstbeeld zien. Niet een voornemen, niet een doel — één concreet moment dat je vóór je ziet, in je eigen woorden, dat je zelf hebt opgeschreven toen het rustig was.
Er komt geen oordeel bij, en geen advies. Alleen je eigen beeld, op het moment dat het telt. Beelden waar je naartoe wilt werken; beelden waar je vanaf wilt doen aantoonbaar niets.
Gebruik je medicatie, dan tekent Anker een indicatieve lijn: waar zit je, op dit uur, in je dag. Niet om iets bij te houden — om te zien dat het uur waarin het vaak misgaat een uur ís, en geen karakter.
De lijn komt uit publieksinformatie over de vorm die je zelf kiest, en is voor iedereen met dezelfde vorm gelijk. Anker vraagt geen milligrammen, geen sterkte en geen doseerschema, en zal dat nooit doen. Wie geen medicatie gebruikt, zet hem uit en heeft een complete Anker — geen uitgeklede versie.
De vier ingangen, de lijn, het dagboekje: gratis en compleet, voor altijd. Er is geen betaalmuur, geen proefperiode, geen verplicht account. Wie niets betaalt mist niets van de kern — niet als vriendelijkheid, maar omdat een app die om 22:00 om geld vraagt een app is die er niet is.
Wat je erbij kunt nemen: hulp van een AI. Je geeft een taak die te groot voelt en krijgt de kleinste eerste handeling terug. Of je gooit je hoofd leeg in één veld — een rommelige brei, in je eigen woorden — en er komen losse, concrete taken uit. Jij ziet wat hij ervan maakte en gooit eruit wat niet klopt. €3 per maand, of €24 per jaar.
Dat dit geld kost is geen truc: elke aanroep kost ons echt geld. Daarom zit het hier en niet in de kern. Er is niets uit de gratis versie weggehaald om deze aantrekkelijk te maken, en de app werkt volledig zonder dat je die knop ooit aanraakt.
De tekst van die ene taak is het enige dat je apparaat verlaat — naar een AI die hem niet bewaart. Je momenten, je toekomstbeelden, je dagnotities en je medicatie gaan nergens heen.